Blijkbaar is mijn werk niet passend genoeg voor het UWV...

Ik werk steeds vaker met mensen die zich durven laten zien zoals ze zijn. Ik leg momenten vast waarin iemand zichzelf eindelijk herkent in beeld. Soms is dat kwetsbaar, soms krachtig, maar altijd echt.
En toch kreeg ik te horen dat mijn werk niet ‘passend’ is.
Blijkbaar telt passie, inzet en zelfstandigheid minder dan een vinkje op een formulier.

Wat ik doe, vraagt om meer dan een camera

Fotografie is voor mij geen hobby of bijzaak. Het is mijn vak, mijn manier om iets te betekenen voor anderen.
Ik doe dit met mijn robotarm, vanuit een toegankelijke werkplek, met de nodige planning en energieverdeling.
Elke sessie vraagt iets van mijn lijf, maar het geeft ook ontzettend veel terug — vooral als iemand zegt: “Zo heb ik mezelf nog nooit gezien.”

Dat is waarom ik dit doe. Omdat ik geloof dat beeld iets kan veranderen in hoe iemand naar zichzelf kijkt.
Maar blijkbaar past dat niet in het hokje ‘passend werk’, zelfs als je het met af en toe wat praktische hulp prima wél kunt (het probleem, aldus het UWV).

De demotivatie 

Maar toen dacht ik aan de mensen die ik voor mijn lens had. Aan die ene vrouw die trots glunderde toen ze zichzelf op de foto zag, en me wel duizend keer bedankte. Of aan die moeder die vol ongeloof was dat het me gelukt was om haar zoon — met een extra zorgvraag, en op dat moment ook behoorlijk vermoeid — te fotograferen zoals hij écht is.
Dat is toch óók werk dat ertoe doet?

Ik denk dan ook aan deze vlinder die ik pas fotografeerde. Ze symboliseert kwetsbaarheid én transformatie, en de zachte, natuurlijke kleuren geven een gevoel van hoop en aandacht voor kleine, waardevolle momenten — precies zoals mijn werk en de momenten die ik vastleg.

Wanneer noemen we werk eindelijk écht passend?

Ik geloof dat het tijd is om het begrip ‘passend werk’ opnieuw te bekijken.
Passend werk is niet altijd wat op papier klopt — het is wat in de praktijk werkt.
Wat iemand energie, betekenis en eigenwaarde geeft.
Wat aansluit bij iemands mogelijkheden, niet alleen bij diens beperkingen.

Ik kies ervoor om door te gaan — of in elk geval, het te blijven proberen

Ja, het demotiveerde me.
En eerlijk gezegd is het nog steeds moeilijk om te kiezen voor doorgaan.
Zeker als dat betekent dat je het grotendeels zónder hulp vanuit het UWV moet doen.
Soms lijkt het alsof het systeem liever ziet dat je stopt, dan dat je iets probeert wat buiten de lijntjes valt.

Toch weet ik: als ik helemaal zou stoppen, zou ik ook een deel van mezelf verliezen.
Dus blijf ik zoeken naar manieren om het vol te houden — met steun van de mensen om me heen, met creatieve oplossingen, en met de overtuiging dat dit werk ertoe doet.
Want passend werk is niet iets wat een systeem bepaalt.
Dat bepaal je zelf.

Maar nu?

Nu heb ik even tijd nodig. Om op adem te komen en een andere route te vinden om verder te gaan — een manier die past bij wat ik kan en waar ik energie uit haal.

Als de vlinder die even stilzit op een blad om de juiste windrichting te voelen, neem ik de tijd om mijn koers opnieuw uit te zetten. Maar dat het gaat lukken, staat vast.

En ja, ik kan daarbij wel wat steun gebruiken. Een lieve reactie, een gedeeld bericht, een herinnering aan waarom ik dit werk ooit begon — het helpt me meer dan je denkt.

Dank je wel dat je er bent.
Voor het lezen. Voor het zien. Voor het steunen. 💛